به گزارش شهرآرانیوز؛ ماه رمضان که از نیمه می‌گذرد، بعضی طعم‌ها کم‌کم تبدیل به امضای سفره‌های افطار می‌شوند. یکی از مهربان‌ترینِ این طعم‌ها، فرنی است؛ همان خوراکی سفید و گرم و لطیفی که با یک خط دارچین یا چند پر خلال پسته، دل آدم را می‌برد به سال‌های دور. گاهی هم هول‌هولکی دم افطار درست شده و با صدای اذان از روی اجاق به سفره می‌آید و به داغی ماگماست!
فرنی، دسری ساده است که هر کاسه آش بی سر و صدا به امضای ماه مبارک رمضان تبدیل شده و با هر قاشقش، هم معدهٔ خسته را نوازش می‌دهد، هم خاطره‌های دور را زنده می‌کند.
فرنی، بیش از آنکه یک دسر باشد، حس امنیت است. ساده، آرام و بی‌ادعا. ترکیب شیر و آرد برنج و کمی شکر، چیزی می‌سازد که هم سبک است و هم سیرکننده؛ هم به معدهٔ خستهٔ روزه‌دار فشار نمی‌آورد و هم شیرینی ملایمش، جان تازه‌ای به بدن می‌دهد.
شیر، منبع خوب پروتئین و کلسیم است و آرد برنج، بافتی نرم و هضم‌پذیر به آن می‌دهد. برای شروع افطار، چه چیزی دل‌چسب‌تر از چند قاشق فرنی گرم که آرام‌آرام پایین می‌رود و گرمایش در جانت می‌نشیند؟
روش درست کردنش هم به همان سادگیِ خودش است، اما همین سادگی، فوت‌وفن‌هایی دارد که اگر رعایت شوند، نتیجه چیزی می‌شود که اعضای خانه انگشت‌هایشان را با فرنی‌شان می‌خورند!
برای یک فرنی خوش‌قوام، به ازای هر لیوان شیر، حدود یک قاشق غذاخوری آرد برنج در نظر بگیرید. اول آرد برنج را در شیر سرد حل کنید؛ این مهم‌ترین نکته است. اگر آرد را مستقیم داخل شیر گرم بریزید، گلوله می‌شود و دیگر آن بافت ابریشمی را نخواهید داشت. بعد قابلمه را روی حرارت ملایم بگذارید و مدام هم بزنید.
صبر، مهم‌ترین چاشنی فرنی است. با حوصله هم بزنید تا کم‌کم غلیظ شود. وقتی به قوام دلخواه رسید، شکر را اضافه کنید (به ازای هر لیوان شیر یک قاشق غذاخوری) و اگر دوست داشتید، کمی گلاب یا چند دانه هل ساییده برای عطر بیشتر. بعضی‌ها کمی کره هم در لحظهٔ آخر اضافه می‌کنند تا برق ملایمی روی فرنی بیفتد و طعمش گرم‌تر شود.
فوت کوزه‌گری همین‌جاست: حرارت ملایم، هم‌زدن مداوم و اضافه کردن عطر‌ها در لحظهٔ درست. نه آن‌قدر بجوشد که سفت و خمیری شود، نه آن‌قدر رقیق بماند که آب بیندازد. فرنی خوب باید وقتی قاشق را در آن می‌کشید، رد قاشق را برای چند لحظه نگه دارد.
بعد که در کاسه‌ها ریختید، نوبت بازی با تزیین است؛ کمی دارچین، پودر گل‌محمدی، خلال بادام یا حتی چند برش موز برای بچه‌ها. همین جزئیات کوچک، فرنی ساده را تبدیل به یک مهمان ویژه می‌کند؛ و حالا برسیم به میهمان‌های قد و نیم‌قد خانه. اگر چند تا بچه دارید که از حوالی عصر، بی‌قرار سفرهٔ افطار می‌شوند و با اینکه یک ساعت قبل عصرانه‌شان را خورده‌اند، باز هم دم اذان کنار سفره می‌نشینند و می‌پرسند «کی افطار می‌کنیم؟»، فرنی می‌تواند ناجی شما باشد. نه زیادی سنگین است، نه آن‌قدر سبک که دلشان را راضی نکند. گرم و نرم است و شیرینی ملایمش حالشان را خوب می‌کند.
می‌توانید کاسه‌های رنگی کوچک مخصوص خودشان داشته باشید؛ با تزیین‌هایی که انتخابش با خودشان باشد. وقتی در آماده کردنش هم شریکشان کنید، مثلاً اجازه بدهید دارچین بپاشند یا خلال پسته بریزند، اشتیاقشان چند برابر می‌شود.
فرنی، در نهایت، چیزی فراتر از ترکیب شیر و آرد است. یادآور صبر و آرامش روز‌های روزه‌داری است؛ مکثی کوتاه میان شلوغی‌های روز. کاسه‌ای سفید که بخار ملایمش بالا می‌رود و خبر می‌دهد وقتِ با هم بودن است.
منبع: فارس